İbrahim Kalın: Profesör oldum lakin unvanı kullanmıyorum

Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın, Armağan Çağlayan’ın Youtube kanalına konuk oldu. ‘Gör Beni’ programında özel hayatına dair sorulara …

By

Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın, Armağan Çağlayan’ın Youtube kanalına konuk oldu. ‘Gör Beni’ programında özel hayatına dair sorulara karşılık veren Kalın, bugüne dek hiç duymadığımız bir portre ortaya koydu. Kabzımallık yapan babasının yanında çok sebze-meyve taşıdığını anlatan İbrahim Kalın, aile hayatına ait de ilgi çeken anekdotlar anlattı.

“Buraya bütün unvanlarımı bir kenara bırakarak geldim” diyen İbrahim Kalın, siyasetle bağına dair soruya akademik hayatın içinden geldiğini söyleyerek cevap verdi.

Annesini çok küçük yaşta kaybettiğini anlatan Kalın, eğitim hayatına ve siyaset öncesi sürdürdüğü akademik hayatına ait detaylar paylaştı.

İbrahim Kalın, 2004 yılında Türkiye’ye döndüğünde o devir Başbakanlık vazifesini yürüten Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan ile çalışmaya başladığını, 11 yıldır da fiilen devlet vazife icra ettiğini anlattı.

2004’TE TÜRKİYE’YE DÖNDÜM VE…

“Siz Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü olmadan evvel de siyasetin içinde miydiniz yoksa evvelden de içindeydiniz de biz mi sizi geç tanıdık” sorusuna İbrahim Kalın’ın karşılığı şu biçimde:

* Aslında ben akademik hayatın içinden geliyorum. Üniversite yıllarından beri benim amacım hoca olmak, ilmi çalışmalar yapmaktı. Hamdolsun onu bir noktaya getirdim. O çalışmalar devam ederken, 2004 yılının sonuydu, bir akademik müsaade için Türkiye’ye gelmiştim. Cumhurbaşkanımız o vakit başbakandı ve benden bir niyet kuruluşu kurmamı istedi.

* Ben de arkadaşlarla birlikte SETA Vakfı’nı kurdum o vakit ve yaklaşık 5 yıl da onun genel koordinatörlüğünü yaptım. Aslında niyetim o çalışmayı tamamlayıp tekrar üniversiteye dönmek idi lakin nasip böyleymiş. 2009 yılında Başbakan Başmüşaviri olarak vazifeye başladım. O günden beri de resmi olarak Başbakan Başmüşavirliği, Müsteşar Yardımcılığı, Cumhurbaşkanı Genel Yardımcılığı, Sözcülük vesaire bu türlü devam etti. 11 yıldır fiilen resmi görevdeyim.

KIZLARIM İÇLERİNE SİNEREK TERCİHLERDE BULUNDU

* Evliyim, üç kızım var. Okuyorlar. Büyük kızım üniversiteyi bitirdi, avukat. Ortanca kızım Memleketler arası Bağlantılar’ı daha yeni bitirdi. Ufağımız da daha lise 3’te. Kendi yollarını çizdiler. Bizim doğal ki ufak bir yönlendirmemiz olmuştur. İçlerine sinerek o alanları tercih ettikleri için ben de memnunum.

* Avukat kızım şu anda öteki bir kurumda çalışıyor. Baro vesaire şeyleri geçti. İstediği vakit tekrar yapabilir.

* Hukuk aslında çok büyük bir anadal. Oradan birçok alana gitme imkanınız var. Lakin ben de görüyorum hukuk okuyup sonra mesleğini bırakıp öteki işler yapanları.

* Hukuk tahminen biraz sıkıntı bir alan fakat tıpkı tıp üzere, mesleğinizde ilerledikçe yararını her manada gördüğünüz bir meslek. Başta biraz daha sıkıntı. Şişenin dar kısmı biraz daha uzun olur fakat sonra rahatlıyor üzere. Doktorluk da bana o denli geliyor; birinci 10 yıl nitekim çok sıkıntı çekiyorlar.

‘BABAMIN ARDİYESİNDE ÇOK ÇALIŞTIM’

Akademik meslek manasında ailede yalnızca kendisinin okuduğunu anlatan İbrahim Kalın, konut hanımı olan annesini 1986 yılında kaybettiğini tabir etti: “Çok genç yaşta kaybettik annemi. Ben daha 13-14 yaşındaydım. Babamı da 2001’de kaybettik. Ondan sonra babamla beraberdik, Alanya’ya gittim ben.”

* Babam kabzımaldı. Üreticiden malı alır, İstanbul-Ankara üzere büyük hallere gönderirdi. Sebze-meyve işi yapardı. Ben çok çalıştım babamın ardiyesinde. Çok salatalık, domates taşıdım. Sandıklama deriz ona, sandıklara doldurursunuz onları.

Okuma sevgisini annesinden mi yoksa babasından mı aldığına ait soruya İbrahim Kalın şöyle karşılık verdi:

* Benim o denli olmadı. Benim annem de babam da ilkokul mezunuydu. Çok okuyan, kitabın bulunduğu bir aile ortamında bulunmadım. Tahminen onun yokluğu çok erken yaşlarda itti beni bu alana. Bilgiye sahip olmak, bilgili olmak, bir şeyleri öğrenmek, onun verdiği entelektüel hazzı çok genç yaşlarda tattım. Genç yaşta dediğim çocukken aslında. Tahminen Allah’ın bir hikmetiydi. Lakin okumayı çözer çözmez büyük bir aşkla, heyecanla kalın kalın kitapları alıp okumak için efor gösterirdim.

* 9-10 yaşlarımdan bahsediyorum. Kalın kalın kitapları anlamazdım fakat bana muazzam bir haz verirdi. Hatırlıyorum, orta 3’teydim. Alanya Lisesi mezunuyum, babam Alanya’da iş yapıyordu. Alanya Lisesi’nin ortaokul 3. sınıfındayım. Küçük bir kütüphanesi vardı okulun. Aristo’nun Organon kitabını almıştım. Hoca da “İbrahim emin misin sen? Bu ağır bir mantık kitabı” demişti. “Hocam ne demek” deyip büyük bir havayla, sükseyle kitabı alıp kan ter içinde anlamaya çalışmıştım. Bende o devirden kalan muazzam bir haz ve zevk oldu.

KIZLARININ SİYASETLE BAĞI

İbrahim Kalın, kızlarının siyasetle ve devlet işleriyle münasebetine dair soruya ise şu karşılığı verdi:

* Ortanca kızım bayağı ilgili. Milletlerarası Münasebetler okudu. Ancak akademik meslek de yapmak istiyor. Arapçasını düzgün bir noktaya getirdikten sonra yüksek lisans ve doktorayı düşünüyor.

“Toplumun kutuplaşmış halinde buraya gelen bütün siyasetçiler daima şunu söylediler: ‘Benim çocuklarım, benim çocuğum olduğunu söylemiyorlar.’ Sizin kızlarınız da o denli mi” biçimindeki soruya Kalın’dan gelen karşılık şöyle:

* Biraz öyleler. Ben bundan da memnuniyet duyuyorum. Bunu kendilerine olan hürmetlerinin bir tabiri olarak görüyorum. Rastgele bir statü dayatmadan kimseye, bir yere girecekse, bir yarışa yahut bir okula, bir kuruma, büsbütün kendi yetenekleriyle, başarısıyla, birikimiyle girmeli. Babasının iteklemesiyle, gücüyle, ismiyle, ‘network’üyle değil.

* Hamdolsun çocuklarım çok erken yaşta edindiler bu terbiyeyi, tutumu. O yüzden birçok şeyden benim sonradan haberim olur. Falanca yere girmiş, falanca programa katılmış, falanca sertifika programına girmeye hak kazanmış, falanca yurtdışı programına katılıyormuş. Ben bunlardan memnunluk duyuyorum.

ERDOĞAN’IN TALİMATINI ANLATTI

Armağan Çağlayan’ın çalışma süreçlerine ait sorusuna İbrahim Kalın bu tabirlerle karşılık verdi:

* Öncelikle aranıyoruz ilgili bireyler tarafından. Bizim kendi telefonumuzdan. Cumhurbaşkanlığı Sistemi’yle birlikte Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde kurduğumuz bir Devlet-Bilgi Enformasyon Merkezi var. Bütün bilgiler oraya akıyor. Mesela bir doğal afet oldu, zelzele oldu Allah korusun; onun bilgileri anında oraya gelir.

* Aranması gereken bireyler prensibine nazaran, aşikâr bir hiyerarşi içerisinde aranır. Gece kaç olursa olsun. Bahis acilse, müdahale gerekiyorsa, sizin alakanızı gerektiriyorsa gecesine bakılmaz. Kalkarsınız, o bahisle ilgilenirsiniz. Şayet fiziki olarak mümkünse toplantıya gidiyoruz. Fakat o anda ilgili bireyler farklı yerlerde, o anda çabucak telefon üzerinden bir trafik yürütülür, toplanmak gerekiyorsa toplanılır.

* Bu mevzuda Cumhurbaşkanımızın da iş disiplini hakikaten fevkaladedir, çok takdire şayandır. O daima bu türlü söyler: “Önemli bir mevzu olduğunda, gece gündüz demeden beni arayacaksınız.” Talimattır bu. Çok acil bir bahis olduğunda, gece 2’de, 3’te, 4’te Cumhurbaşkanımızı uyandırdığımız durumlar olmuştur.

BASKETBOL TUTKUSU

Mesela ‘Hiçbir şey düşünmeyeceğim’ dediniz. Ne yaparsınız? Kimisi televizyon seyreder, kimisi müzik dinler, kimisi sinema izler, kimisi bulmaca çözer. Siz ne yapıyorsunuz?

* Ben o denli anlarda müzik yaparım. Spor yaparım. Basketbol oynuyorum. Basketbol zihnimi çok rahatlatan bir spor. Düzgün de bir grubumuz var. Haftada bir bazen oynuyoruz onlarla. Ankara’da kapalı bir spor salonunda oynuyoruz. Nizami kurallara nazaran sıkı maçlar yapıyoruz. 3 saniyeye – 5 saniyeye kendi ortamızda o kadar uymuyoruz lakin bir rakip olsa o kurallara alışılmış uyarız. Herkes kendi olanın tamamını vererek oynuyor. Kimse yarım el yordamıyla oynamıyor.

* Profesyonel basketbolcu arkadaşlar da geliyor. Uzunlar, pivotlar, 2.05-2.10’lar da geliyor. Onların ortasında oynuyoruz. Keyifli. Orada ferdi bir yetenekle kolektif bir yapı içerisinde hareket etmenin ahengini yakalıyorsunuz. Aslında çoklu sporların en hoş tarafı da beşere öğrettiği bu. Sizin ferdî bir yeteneğiniz var; çok uygun şut atıyorsunuz, çok uygun rebound alıyorsunuz, çok yeterli zıplıyorsunuz. Ancak onu bir 5’in içerisinde yapmanız gerekiyor.

* Bu orkestrayla çalmaya, 3-4 kişilik bir müzik kümesinde müzik yapmaya benziyor. Melodi aşikâr, herkes birebir anda tıpkı notaya basıyor, birebir ritmi takip ediyorsunuz ancak herkesin notayı basışı, o duyguyu tabir biçimi farklı. Bazen oradan improvizasyona (doğaçlama) geçiyorsunuz. Hafif yolun dışına çıkıp gezinip geri geliyorsunuz.

You may also like